برای مشاهده نتایج کلید Enter و برای خروج کلید Esc را بفشارید.

چرا پدر و مادر نباید عکس گریه و زاری بچه خود را در اینستاگرام بگذارند؟

فرض کنید کودک شما به خاطر آبکی بودن شیشه شیر، ناگهان شروع به گریه و زاری کند. این موضوع برای یک فرد بالغ خنده‌دار است ولی در ذهن یک بچه ۲ ساله، چنین مسئله‌ای یک تراژدی محسوب می‌شود.

فرض کنید یک بچه دو ساله به دلیل اینکه شکلاتش از سمت درست باز نشده است، به طرز غیر قابل تحملی شروع به جیغ و داد کند؛ در چنین شرایطی پدر و مادر مهربان چه واکنشی باید نشان دهند؟ متاسفانه این روند در سال‌های اخیر به شدت گسترش یافته است که والدین در چنین شرایطی گوشی خود را درمی‌آورند و با استفاده از نرم افزار اسنپ از بچه خود که در حال گریه و زاری است، عکس می‌گیرند و یک عنوان بامزه برایش انتخاب می‌کنند و سریعا در اینستاگرام می‌گذارند.

تمسخر: خندیدن به گریه و زاری بچه

تمسخر: خندیدن به گریه و زاری بچه

مردم این عکس را می‌بینند و از اضطراب و پریشانی کودک نوپای شما خنده‌شان می‌گیرد. متاسفانه این حرکت در سال‌های اخیر نه تنها مورد پذیرش عمومی قرار گرفته است که حتی استقبال و تشویق هم می‌شود.

من به عنوان یک روان‌شناس و مادر متوجه هستم که در برخی موارد جیغ و دادهای کودکان بخصوص در اماکن عمومی باعث خنده می‌شود. اما بحث ما در این مقاله، مسئله تمسخر است.

شوخی کردن: هدف روان‌شناختی جک گفتن

به شکل طبیعی هدف از جوک گفتن ایجاد فاصله روان‌شناختی بین ما و احساسات منفی همچون شرم و اضطراب است. مطالعه‌ای که بر روی ۱۰۵ دانش‌آموز معلول صورت گرفت نشان داد که استفاده از طنز و شوخی در مورد مشکلاتی که این افراد در رفتن به دستشویی دارند،‌ یک روش مهم برای مقابله به اضطراب با نگرانی محسوب می‌شود. یکی از شرکت‌کنندگان در مطالعه گفت: «ما باید به خودمان بخندیم تا زندگی برایمان آسان‌تر شود.»

سیستم بدن والدین به گونه‌ای تکامل یافته است که همزمان با شروع گریه و زاری کودک، فشار خونشان افزایش یابد، حتی اگر بچه خودشان نباشد. از آنجایی که شما می‌دانید در حین جیغ و داد بچه، خطر واقعی او را تهدید نمی‌کند، آن را به شوخی می‌گیرید و سعی می‌کنید تا آن صدای آلارم اشتباه که در مغز نخستین شما به صدا در می‌آید را خاموش کنید.

به علاوه شوخی در مورد مشکلات مشترک با افرادی که وضعیت مشابه شما را دارند، احساس هم‌بستگی و تعلق‌خاطر به یک گروه مشترک ایجاد می‌کند. در یک مطالعه کلاسیک، محققان دریافتند که بیماران بستری در بیمارستان به سرعت با یکدیگر حول بدترین مشکلاتی که در حال حاضر و به شکل مشترک گریبانشان را گرفته به شوخی می‌پردازند: اینکه چقدر از مراحل اداری و کاغذبازی بیمارستان به تنگ آمده‌اند و امثالهم. همین موضوع در مورد والدین هم تکرار می‌شود و وقتی می‌بینند بچه‌های دیگران نیز در فروشگاه چگونه کولی‌بازی درمی‌آوردند و جیغ و داد می‌کنند، برایشان مایه تسلی است که می‌فهمند که این مشکل فقط مختص آن‌ها نیست.

پیامدهای شوخی کردن

البته شوخی کردن همیشه هزینه‌های خود را دارد. یکی دیگر از مطالعه‌هایی که در بیمارستان انجام شده نشان می‌دهد که آن روی سکه شوخی و طنز همواره یک نوعی از دشمنی و خشم پنهان ممکن است نهفته باشد و به همین دلیل است که افراد طنز پرداز و استندآپ کمدین همواره باید مراقب باشند تا حرف‌هایشان به گروه خاصی از افراد جامعه برنخورد. پزشک‌ها با رزیدنت‌ها شوخی می‌کنند و رزیدنت‌ها پرستاران را دست می‌اندازند، اما اگر در این شوخی‌ها، سلسله مراتب رعایت نشود، مورد قبول قرار نمی‌گیرد.

آزمایش‌های فراوان نشان داده است که پرخاشگری در طنز نقش ایفا می‌کند. طی یک آزمایش، یک فرد به شکل عمدی با دیگری با عنوان سوژه، رفتاری ناخوشایندی انجام می‌دهد. در ادامه آزمایش وقتی آن فرد به شکل تصادفی لیوان چای داغ را روی خودش می‌ریزند، سوژه به احتمال زیاد به او می‌خندد.

اگر شما هم چنین دیدگاهی داشته باشید، مسلما در فردی که از دیگران در شرایط نامناسب روحی عکس و فیلم منتشر می‌کند، حس خوبی نخواهید داشت.

چرا کودک به خاطر مسائل پیش پاافتاده گریه می‌کند؟

چرا کودک به خاطر مسائل پیش پاافتاده گریه می‌کند؟

برگردیم سراغ مثال گریه کودک که نه به خاطر مرگ عزیزش که به خاطر آبکی بودن شیشه شیرش، جیغ و داد بر پا کرده است. هیچ اتفاق غلطی رخ نداده است و دقیقا به همین خاطر باعث خنده می‌شود.

اما از دیدگاه مغز بچه دو ساله، از دست دادن یک عزیز و آبکی بودن شیری که می‌خورد، به یک اندازه غم انگیز است. قشر جلویی مغز کودک هنوز به طور کامل رشد نکرده است و نمی‌تواند متوجه شود که اگر شیر آبکی هست، مشکلی وجود ندارد و اگر عزیزی مرده باشد به این معنی است که دیگر باز نخواهد گشت. یک بچه در هیچ کدام از دو حالت قادر به کنترل احساسات خود نیست. اگر چه آشفتگی و هیجان او غیر منطقی به نظر می‌رسد، اما مغز قادر به درک واقعیت نیست.

پدر و مادر در هنگام گریه و زاری بچه چه باید بکنند؟

آشفتگی و ناراحت بودن دیگری نباید برای شما علامت این باشد که دست به موبایل شوید و سریعا از آب گل‌آلود دنبال لایک گرفتن در شبکه‌های اجتماعی باشید. اگر این اتفاق در مورد دیگری هم بیافتد حرکت ناشایستی است چه برسد به اینکه خودتان دست به کار شوید و از کودک خود عکس بگیرید؛ بچه‌ای که به جای دوربین موبایل به احترام و دلسوزی شما نیاز دارد.

البته که کودک باید خندیدن به خودش را یاد بگیرد، اما شروع این نوع از آموزش باید در فضای امن خانواده صورت بپذیرد. این آموزش‌های اولیه باید با دقت بیشتر و به دور از رفتار آسیب‌زا و در سطح درک کودک باشد. مسلما زمانی که کودک شما کج‌خلقی و شروع به جیغ و داد کرده است نباید این نوع آموزش را شروع کنید.

اگر بپذیریم که قرار نیست کودک شما در آینده آن عکس یا ویدئو مربوط به کج‌خلقی خود را ببیند، در این صورت احتمالا افرادی که در اینستاگرام به عکس گریه و زاری بچه شما می‌خندند، احساس بی‌گناهی می‌کنند. اما نفس عمل اشتباه است، چرا که فرد خود را به نا آگاهی تعمدی می‌زند. اگر بخواهیم مقایسه کنیم، نادرست بودن این کار از نظر اخلاقی عین این است که چون قرار نیست همسر شما بفهمد به او خیانت کرده‌اید، این کار را بکنید.

مسلما پدر و مادرها هم به خنده و شادی نیاز دارند، اما می‌توان آن نیازهای را بدون مسخره کردن فرزند خود برآورده کرد. وقتی کج‌خلقی کودک اعصاب شما را خورد می‌کند، می‌توانید به جای خندیدن به او، از روش‌های علمی اثبات شده برای مقابله با واکنش هراس ناشی از گریه و زاری بچه استفاده کنید. واکنش بدن خود را در این گونه مواقع شناسایی کنید – افزایش ضربان قلب، تنفس غیر عمیق – و به خاطر داشته باشید که واکنش بدنتان یک پاسخ بیولوژیکی است و نه زنگ خطری برای تهدید واقعی. برای آرام کردن خود از تمرین‌های تنفس استفاده کنید.

هم‌بستگی با والدین دیگر از طریق به اشتراک گذاشتن تجربیات فرزندپروری به وجود می‌آید، بنابراین حرف ما این نیست که عکس و فیلم بچه‌های خود را در شبکه‌های مجازی به اشتراک نگذارید، منتهی کاری نکنید که بستری برای تمسخر کودکان فراهم شود. اگر نمی‌توانید جلوی خودتان را بگیرید و حتما باید در مورد زمین خوردن یا گریه و زاری بچه خود در صف نانوایی با کسی گفتگو کنید، این کار را با اعضای خانواده یا دوست صمیمی خود انجام دهید نه در فضای مجازی. شما می‌توانید سر به سر مادرتان بگذارید و با او شوخی کنید چرا که به عشقی که مابین شما هست اطمینان دارید و می‌توانید حتی در مورد کمی حساس هم شوخی کنید. اما این را در نظر بگیرید که عشق و محبت خاصی بین غریبه‌هایی که در اینترنت هستند و بچه‌های شما وجود ندارد.

تربیت کودک و بزرگ کردن او موضوع ساده‌ای نیست و اغلب قوانین یک سری تبصره و استثنا هم دارند. در مورد شوخی هم همینطور است: همیشه با کودکان خود بخندید و نه به آن‌ها!

منبع: نیویورک تایمز